Jeroen, 2 juni 2011
Oeganda Jinja, Soweto 26°

Coming home!

Morgen nog 4 volle dagen. Laatste maand is echt heel rap gegaan! Alsof de tijd sneller ging dan de vorige maanden. Nadat we terug kwamen van onze trip met Hans en Nance zouden we eigenlijk de volgende dag beginnen op de creche maar bleek dat we nog 2 weken vrij zouden hebben omdat de kinderen niet waren komen opdagen. Beter gezegd: 1 kind van de 120! Zo hadden we nog 2 weken 'vrij'. Dan ben je wel vrij maar toch elke dag druk.

Zo zijn we veel Soweto in geweest. De wijk waar ons schooltje ook ligt en aangezien de kinderen vakantie hadden waren er veel waar we meer konden spelen. Meestal kwamen we dan aan en was er nergens iemand te bekennen maar binnen no time vanuit alle hoeken en gaten kindertjes tevoorschijn (zo'n 70 a 80. Zo hebben we ochtenden en middagen gevul met springtouwen, frisbees, en voetballen. Zo genoten de kinderen van die dagen maar vooral ook ik haha. Ben hier wel achterkomen dat met kinderen werken/spelen/contact hebben 1 van de dingen is die me blij maken, plezieren en waar ik zelf ook echt van geniet. Daarom ben ik blij dat ik Pedagogische Wetenschappen ga doen en dan daarna lekker de praktijk in gaan.

Jammer genoeg wel flink ziek geworden in onze vakantie en was zeker jammer want dan zit je er ook een beetje doorheen en denk je: nou, als het zo gaat dan maar gewoon naar huis. Maar na 3 dagen was ik er alweer bovenop!

Er valt zoveel te schrijven maar ik weet het nu allemaal even niet haha. Wat ik wel weet dat we allebei zin hebben om naar Nederland te gaan. 3 maanden was precies goed. We hebben het nog steeds erg naar ons zin maar aan de andere kant ook zin in Nederland. Daarom is het precies goed omdat we niet denken: we hebben nog zoveeeeel te doen hier of juist dat we al een maand naar huis hadden gewild. Wel jammer dat in de laatste 2 weken op de creche iedereen met de problemen komt waarmee ze zitten. Zo praten de zusters over de leraren, leraren over hen, kok over de zusters en zo vice versa! Daarom hadden we maar een gesprek aangevraagd en daarin was ik eigenlijk gewoon een kleuterjuf die het gesprek moest leiden. Raar om dan met 6 volwassenen te zitten die niet naar elkaar luisteren maarja... Verder is er een lerares die daar neit meer les geeft die op straat is gekickt omdat ze geen geld geeft en omdat wij altijd bij haar langskwamen dacht degene waarvan ze gratis de kamer kreeg dat ze wel geld had. Voelden we ons erg lullig over want wat te doen?

Niet veel tijd meer maar 1 ding wat ik sowieso nog MOET vertellen. Afgelopen zaterdag zijn we meegegaan met Vader Alex, Christoffel en Romano. We konden er niet onderuit want we hadden ons voorgenomen de laatste weken niet teveel Afrikaanse dingen meer te doen omdat je geduld en je eetlust zwaar op de proef wordt gesteld. Nou, wij toch mee! kregen we te horen dat we eerst een mis hadden en daarna pas gingen lunchen dus rond 3/4 uur en s'ochtends hadden we gewoon om 8 uur ontbijt gehad. We zagen het alweer helemaal aankomen. Verrassend genoeg stopten we 2 keer en aten we bij een andere parochie wat zodat we het wel vol zouden houden tot de lunch! Zo waren we 3 uur onderweg en kwamen we in de middle of nowhere uit. Het was een herdenking van iemand die 10 jaar geleden is overleden en begonnen we met een mis. Tijdens de mis werden we constant aangestaard. Ik denk dat er zo'n 200 mensen aanwezig waren. Ze zagen in dit gat eigenlijk nooit blanken. Gelukkig ging de mis ook snel, maar ongeveer 2 uur (hier is dat kort ) en gingen we daarna eten. Er was eten voor 200 man en iedereen in de rij maar wij mochten natuurlijk bij de vaders eten. Tot dan toe dachten wij: nou het valt ons mee, eigenlijk best gezellig! Was inmiddels half 4 en om half 5 zouden we alweer gaan. Na het eten kwamen echter de biertjes op tafel. Halve liters en gelijk 2. Er was een dj met de muziek die we donders goed kennen van het uitgaan hier en na 1 biertje wilde vader Romano dat wij gingen dansen. Ik zei: ja ik gaan natuurlijk niet in mijn eentje dansen en hup daar ging die en zo stond ik daar te dansen en rond het huisje zaten er in elk raam zeker wel 8 kinderen te kijken. Normaal zou ik me bekeken en ongemakkelijk voelen maar toen niet. Op een gegeven moment moest ik maar naar buiten gaan om daar met iedereen te dansen. Toch maar gedaan, wat nummers aangevraagd die we kenden en stond ik daar in mijn uppie voor 200 man te dansen. Gelukkig gingen de kinderen al snel mee dansen en was dat eigenlijk het begin van een onvergetelijke avond! Marloes begon ook te dansen en zo hadden we 50 kids aan het dansen en na aantal biertjes begonnen de jongeren ook los te komen! Vader Romano was echt heel dronken en hebben ons kapot gelachen. Verder ook een vrouw die normaal niet in kampala woont en tegen Marloes zei: Here i pretend to be holy but normally i'm not. En na een paar biertjes kwam ook haar ware aard naar boven en werd er flink gedanst! Op een gegeven moment kwamen er ook lokale muziek en hebben we meegestampt en kwam er moeder naar me toe: you dance good! ik: thank you maar bedacht ik me wat voor een bobbel ze op der rug had en bleek der baby te zijn terwijl ze zo aan het stampen waren en het stof de lucht in ging! Rond half 9 gingen we nog onze laatste dansjes doen en werd de aandacht weer op ons gevestigd en gingen we als afsluiting rond de tafel dansen met 20 man. Iedereen doei gezegd en zo begon de rit naar huis. Eigenlijk iedereen een beetje aangeschoten of dronken. Vader Romano was zoals ik eerder zei ECHT dronken. Honderd keer vroeg die hetzelf, molde een lampje in de auto en zo ging het door. Op begin heeeel grappig maar op een gegeven moment waar we echt kapot en moe. Toen we niet meer reageerde was die ook stil maar ging het raampje open... en je raadt het al: een kostende priester naast mij en de priesters voorin alleen maar lachen! om 12 uur waren we thuis en aan het avondeten en was het een dag om nooit te vergeten!

We gaan genieten van de laatste daagjes, veeel te doen! Iedereen gedag zeggen, cadeautjes kopen, voor onszelf dingen kopen, kleren weggeven, medicijnen etc. en zo zijn onze dagen erg goed gevuld. We gaan veel dingen missen hier maar op dit moment overheerst wel het gevoel: het is goed zo en met de dag meer zin om terug te gaan en het moment dat we aankomen op dusseldorf en familie zien! Maandagavond hebben we ons afscheidsfeestje thuis en gaan we overdag naar de creche om de kinderen gedag te zeggen, ben benieuwd of er gehuild word maar zullen zien haha! Tot snel allemaal, dinsdag al in het vliegtuigggggggg.

Naar Jeroen in Oeganda bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl